از زماني كه تلويزيون به طور جدي پخش آثار سينمايي را از شبكه هاي مختلف آغاز كرد , موضوع جرح و تعديل و سانسور فيلم ها نيز به ميان كشيده شد.بديهي بود كه تلويزيون فقط به پخش آن دسته از فيلم هايي كه با شرايط و ضوابط حاكم بر جامعه ما همخواني داشته باشند اقدام نمايد. اما با فراگير شدن موضوع و تهيه برنامه هاي خاص سينمايي و پخش آن ها از شبكه هاي مختلف , عليرغم انتخاب فيلم هاي به اصطلاح " بدون مسئله " , همين فيلم ها نيز دچار چنان جراحي هايي شدند كه نسخه به نماش درآمده از تلويزيون هيچ قرابتي با اثر اصلي نداشت.نمونه هاي زيادي در اين زمينه قابل ذكر است. به عنوان مثال چند سال پيش فيلم " اتللو " ( ساخته گريگوري كوزينتسف ) , بدون نمايش حتي يك نما از دزدمونا از يكي از همين برنامه هاي جدي سينمايي پخش شد و يا فيلم "سال اسلحه" به گونه اي سانسور شد كه "شارون استون" كه ايفاگر يكي از نقش هاي اصلي فيلم بود اصلا" ديده نشد.اين روند تا به امروز ادامه داشته است و حتي گريبان فيلم هاي ايراني را نيز گرفته است و تا جايي پيش رفته كه مثلا" در نسخه به نمايش درآمده از فيلم " هامون" هيچ ردي از اثر اصلي وجود نداشت و يا فيلم " دلشدگان " ساخته مرحوم علي حاتمي به شكلي به نمايش درآمد كه عشق بين طاهر ( كه نقش او را امين تارخ ايفا مي كند ) و شاهزاه عثماني ( با نقش آفريني ليلا حاتمي ) كاملا" از فيلم حذف شده بود. لطمه اي كه اين دو فيلم خاص از تيغ سانسور متحمل شدند به حدي بود كه اين دو اثر باارزش را به ملغمه اي از نماهاي بي معني و بي سر و ته تبديل كرد و بيننده اي كه احتمالا" براي اولين بار اين فيلم ها را مي ديد, در پايان انگشت حيرت به دهان مي گزيد كه چرا وقت خود را تلف كرده و به تماشاي چنين آثار نازلي نشسته است.در مورد هامون , داريوش مهرجويي از طريق مطبوعات ( خصوصا" ماهنامه فيلم ) اعتراض خود به نمايش فيلم به اين شكل را اعلام كرد ( كه البته ره به جايي نبرد چرا كه كار از كار گذشته بود ) اما در مورد دلشدگان , فقط تعداد انگشت شماري از دوستداران آثار مرحوم علي حاتمي به نوشتن چند اعتراضيه بسنده كردند و تمام ! ( خدا را شكر كه علي حاتمي زنده نيست تا ببيند با فيلم او كه براي هر پلان آن چه خون دل ها خورده و چه وسواس ها به خرج داده است چه كرده اند).شكي نيست كه اين روند در آينده نيز ادامه خواهد يافت و البته اعتراض هايي هم صورت خواهد گرفت اما به قول معروف :

 گوش اگر گوش من و ناله اگر ناله تو

آن كه البته به جايي نرسد فرياد است

اما نكته اي كه براي خود من هميشه سوال برانگيز بوده است , حضور منتقدان سينمايي در اين برنامه ها است.هميشه از خود سوال مي كردم كه چرا اين افراد محترم در برنامه اي شركت مي كنند كه قرار است مثلا" 30 يا 50 دقيقه از فيلمي سانسور شود و آن ها نيز با حرارت و جديت تمام در مورد سكانس ها و نماهايي حرف بزنند كه اصلا" در فيلم نمايش داده نمي شوند ! و راستش را بخواهيد هميشه آنان را سرزنش, و آرزو مي كردم روزي يكي از اين كارشناسان اعتراض يا حداقل اشاره اي به اين نكته بكنند.خوشبختانه آرزوي من به حقيقت پيوست و سركار خانم آنتونيا شركا در ماهنامه فيلم شماره 366 ( بخش خشت و آينه صفحه 10) بالاخره به اين مسئله اشاره نمودند و با شجاعت تمام , از همكاران خود درخواست نمودند از حضور در اين برنامه ها خودداري كنند تا ضمن پاسداشت مقام حرفه اي خود , از مشاركت در اين سلاخي ها بري باشند.من به سهم خود از ايشان متشكرم اما بايد ديد ساير همكاران ايشان تا چه حد اين پيشنهاد شرافتمندانه را جدي مي گيرند.