
تنها
اگر دمی
کوتاه آیم از تکرار این پیش پا افتاده ترین سخن که
"دوستت می دارم "
چون تندیسی بی ثبات بر پایه های ماسه
به خاک در می غلتی
و پیش از آن که لطمه درد در همت شکند
به سکوت
می پیوندی.
پس از تو چه خواهد ماند
چون من بگذرم؟
تعویذ ناگزیر تداوم تو
تنها
تکرار " دوستت می دارم " است؟
با این همه
بغضم اگر بترکد ...
نه
پر کاهی بر آب بنخواهد رفت
می دانم !
(احمد شاملو.)